Urząd Miasta wydaje wyrok na prowizoryczne chatki mieszkańców Hiroszimy, które zbudowali oni własnymi rękami tuż po wybuchu. Gen postanawia bronić swojego domu. Czy uda mu się go ocalić? Czując zbliżającą się śmierć, Natsue udaje się wreszcie zrobić wymarzoną urnę, na której maluje twarze swoich
Ta część opowieści o losach Gena Nakaoki pokazuje czym stało się życie mieszkańców Hiroszimy po wybuchu bomby atomowej. Ojciec Gena i dwójka jego rodzeńśtwa giną w płomieniach pożaru wywołanego przez bombę. Niebawem jednak na świecie pojawia sie kolejne dziecko w rodzinie Nakaoka – mała Tomoko. Gen
Pewne historie po prostu muszą być opowiedziane, bo wydarzyły się naprawdę. Keiji Nakazawa opowiada więc o tym, co sam przeżył i widział na własne oczy w Hiroszimie w 1945 roku.
Druga połowa lat 40-tych w Hiroszimie. Gen i Ryuta nadal dzielnie walczą o przetrwanie. Chłopcy imają się najprzeróżniejszych zajęć, m.in. sprzedają czaszki ofiar bomby amerykańskim żołnierzom. Kiedy udaje im się zebrać spora kwotę umożliwiającą przeżycie, wyruszają na wieś po prowiant. Niestety
"Bosonogi Gen" bez ogródek odkrywa przed nami tragedię Hiroszimy. Nie ma tam radioaktywnej Godzilli ani supermutantów, jedynie tragiczna rzeczywistość. Dalej towarzyszymy Genowi Nakaoka w jego smutnej podróży po wyniszczonych skutkami bomby i przegranej wojny okolicach Hiroszimy. Jego rodzina nie
Hiroszima próbuje powoli leczyć powojenne rany. Jednak w kraju panuje skrajna bieda, brakuje żywności, środków na odbudowę domów i szkół, mnożą się przypadki bandytyzmu. Do band werbowane są najczęściej bezdomne dzieci, które nie zostały jeszcze przemocą zgarnięte z ulicy i umieszczone w domach
Styl Hiroszimy jest prosty lecz nie naturalistyczny, rysunek postaci jest ubogi w szczegóły lecz bardzo bogaty w ekspresję, co nasuwa skojarzenia ze stylem rysowania dziecka. Ta stylizacja znajduje uzasadnienie w fabule, gdzie narratorem jest mały chłopiec, Gen. To jego oczami Czytelnik obserwuje
